mam TO

Totalitaryzm – system rządów (reżim polityczny) oparty na obowiązującej wszystkich ideologii,
w którym państwo w pełni kontroluje społeczeństwo i stara się nadzorować wszystkie aspekty
życia publicznego i prywatnego na tyle, na ile jest to możliwe.

Charakterystycznymi cechami państw totalitarnych są: autokratyzm (w szczególności zasada
wodzostwa), kontrolowanie przez aparat władzy wszystkich dziedzin życia i ingerencja
w przekonania, poglądy, zachowania obywateli, rozbudowana propaganda (m.in. fałszująca
obraz rzeczywistości), dezinformacja, pełna kontrola nad siłami zbrojnymi, policją i wymiarem
sprawiedliwości – wykorzystywanymi jako elementy systemu terroru i represji przeciwko
społeczeństwu.

/źródło: Wikipedia/

Budzimy naszą świadomość w obliczu tego co jest piękne, nieprzewidziane, poruszające.
Ale przez resztę czasu jesteśmy najczęściej działającymi nieobecnymi robotami. Czasami
przebudzamy się; nasza epoka umieszcza w naszym życiu mnóstwo drogowskazów
(„Tędy, tamtędy”): reklamy („Teraz patrzcie! Słuchajcie! Smakujcie!”), ściśle wyznaczone
momenty, w których trzeba się zachwycać albo wzruszać (kino, teatr, wizyty w muzeach).
Oznakowane pewniki… Ale nasze życie to nie zwiedzanie z przewodnikiem! Pozwalając tak
sobą manewrować, stajemy się pustymi umysłami, martwymi lub pogrążonymi w letargu
duszami.

Kochajmy to, co normalne, banalne. Patrzmy na to, szanujmy to. Wyostrzmy na to nasz umysł.
Otwórzmy się na bogactwo banalności: nie istnieje otoczenie konieczne lub niezbędne dla
uważności. Są oczywiście otoczenia sprzyjające, uprzywilejowane, ułatwiające ją. Ale TO może
zdarzyć się wszędzie. Pod warunkiem, że podejmujemy pewne wysiłki. Pod warunkiem, że
pozostajemy istotami obudzonymi i obecnymi.

– Christophe Andre, Medytacja dzień po dniu

Jak się TO robi?
Po prostu staram się pamiętać,
że nic innego nie ma,
tylko to, co teraz.
TO wszystko.

Jeśli jesteśmy uważni,
to zdecydowanie szybciej
nabieramy wprawy.
We wszystkim.

Uważność uczy/pokazuje jak wiele
nieoczywistych doznań/przyjemności
czyha tuż obok, po drodze.

Co się okaże, co z tego wyjdzie, kiedy joginka
zapyta elektryka /głównego energetyka w firmie/
o gospodarowanie energią? ;))

Leżę na łące,
Ni­ko­go nie ma: ja i słoń­ce.

Ci­szą na­brzmia­łą i wez­bra­ną
Na­pły­wa myśl:
– To pach­nie sia­no.

Wiatr cią­gnie po tra­wach z sze­le­stem,
A u góry
Sio­stry moje, bia­łe chmu­ry,
Wę­dru­ją na wschód.

Czy nie za wie­le mi, że je­stem

– Kazimierz Wierzyński, Łąka/Lato

Noc Kupały – słowiańskie święto związane z letnim przesileniem Słońca,
obchodzone w czasie najkrótszej nocy w roku.

Święto ognia, wody, słońca i księżyca, urodzaju, płodności, radości i miłości,
powszechnie obchodzone na obszarach zamieszkiwanych przez ludy słowiańskie.

Wiążące się z Nocą Kupały zwyczaje i obrzędy słowiańskie miały zapewnić
świętującym zdrowie i urodzaj. Rozpalano ogniska, w których palono zioła.
W trakcie radosnych zabaw odbywały się różnego rodzaju wróżby i tańce.
Dziewczęta puszczały w nurty rzek wianki z zapalonymi świecami.

/źródło: Wikipedia/

fot. BBart

To nie moja sprawa –
moja, ostatnio, ulubiona postawa.

Mądrości szukam w ludziach.
Resztę wybaczam/pomijam.