Od czasu do czasu jeszcze
zapominam, gubię się.
Ale kiedy cierpię wystarczająco długo –
przypominam sobie.
Kiedy cierpię już wystarczająco długo,
nie muszę się wysilać żeby to puścić,
(od)puszczam z przyjemnością. I ulgą.
Ciągle tak dużo się dzieje..
trzeba być czujnym/uważnym przez cały czas,
żeby nie uwierzyć w te głupoty.
I nie dać się znowu uwikłać.
Naprawdę szkoda nas na te iluzje.
Tylko wdech wydech.
Ostatnio trochę więcej chodzę.
I bawię się tym, jak można to robić.
Różnorodnie. I bezwysiłkowo.
Nauczania zdalnego miesiąc czwarty:
– I tak już nikt nie słucha!
Upadam
po raz kolejny.
Jeśli mogę wybierać, to wybieram –
tylko to, co (dla mnie) najważniejsze.
Żadnych półśrodków. Nie ma czasu do stracenia.
Nie rozmieniaj mnie
na humory złe,
gdy dopadnie splin, nie top w szkle, o nie.
Dobry dla mnie bądź,
kochaj, szanuj, chroń –
ja przy życiu cię trzymam, bądź
co bądź. (…)
– Sł. Magda Czapińska, Pogoda ducha
