mam TO

Przyznasz, że choć to niepojęte
To piątek stał się naszym świętem
Usiądźmy więc wieczorem sami
Przy stole ładnie ubrani
(…)

~ Voo Voo, Piątek

mówienie rozprasza
mówienie o konkretniej sprawie/wartości
konkretnie rozprasza tę sprawę/wartość

Sza­leństwo jest piękniej­sze
od ro­zumu bo pochodzi od Bo­ga,
ro­zum zaś – od człowieka.
~ Platon

Jeżeli życie to sztuka wyboru,
a najwięcej uczymy się
popełniając błędy..
wypijmy za błędy!

Czasami mam wrażenie,
że nie można się tego nauczyć
(raz na zawsze).
Ale można się uczyć.
Cały czas. Od nowa.

Jak to było..?
Szczęście to jedyna rzecz,
która się mnoży, gdy się ją dzieli.
Witaj na pokładzie R.!

Bądźcie pozdrowieni Nadwrażliwi
za Waszą czułość w nieczułości świata,
za niepewność wśród jego pewności,
za to, że odczuwacie innych jak siebie samych, zarażając się każdym bólem,
za lęk przed światem, jego ślepą pewnością, która nie ma dna,
za potrzebę oczyszczenia rąk z niewidzialnego nawet brudu ziemi
bądźcie pozdrowieni.

Bądźcie pozdrowieni Nadwrażliwi
za Wasz lęk przed absurdem istnienia
i delikatność nie mówienia innym tego co w nich widzicie,
za niezaradność w rzeczach zwykłych i umiejętność obcowania z niezwykłością,
za realizm transcendentalny i brak realizmu życiowego,
za nieprzystosowanie do tego co jest, a przystosowanie do tego co być powinno,
za to co nieskończone – nieznane – niewypowiedziane
ukryte w Was

Bądźcie pozdrowieni Nadwrażliwi
za Waszą twórczość i ekstazę,
za Wasze zachłanne przyjaźnie, miłości i lęk,
że miłość mogłaby umrzeć jeszcze przed Wami

Bądźcie pozdrowieni Nadwrażliwi
za Wasze uzdolnienia – nigdy nie wykorzystane –
(niedocenianie Waszej wielkości nie pozwoli poznać wielkości tych, co przyjdą po Was),
za to, że chcą Was zmieniać zamiast naśladować, że jesteście leczeni, zamiast leczyć świat,
za waszą boską moc niszczoną przez zwierzęcą siłę,
za niezwykłość i samotność waszych dróg.
Bądźcie pozdrowieni, Nadwrażliwi.

~ prof. Kazimierz Dąbrowski, Posłanie do Psychoneurotyków

Dlaczego mam wrażenie, że mylą nam się
sprawy najważniejsze z tymi niewiele znaczącymi?
I żyjemy tak, jakby te drugie były decydujące,
niemal zupełnie przeoczając to, co się liczy naprawdę.

Niby nic się nie dzieje,
a dzieje się tak wiele.

Ufać sobie to
mieć odwagę mówić to, co się myśli.