to, co uwielbiam najbardziej

zapach maciejki
trzymać w dłoni rączkę dziecka
leżeć na hamaku
czytać czytać czytać
smak czereśni
dalekie widoki z okna
patrzeć na śpiące dzieci
wystawiać buzię do słońca
kontemplować Rzeczywistość
widok pokarbowanego horyzontu
śpiew ptaków (te śpiewające przed wschodem i po zachodzie słońca punktowane są podwójnie)
tańczyć tańczyć tańczyć!

(kolejność przypadkowa)

nie żałuję

że nie mam tyle czasu ile bym chciała na niespieszne przyjemności
otrzymane chwile cieszą podwójnie

że nie dosypiam
momenty wieczornej ciszy są tego warte

twardego brzucha sprzed ciąży
sycę się każdym tylko na nich spojrzeniem

zawrotnej kariery zawodowej
marność to

wieku metrykalnego i załamania nerwowego
nauczyło najwięcej

nie żałuję
przeciwnie, bardzo dziękuję
bo doszłam TU gdzie JESTEM

samospełniająca się przepowiednia

Rozmowa w obecności chłopca.

ja: Ma pani mądrego i rezolutnego synka.
X: Ale jaki pechowy!
ja: Eee, to pewnie przypadek, każdemu czasami coś się zdarza.
X: A skąd! Potrafi się potknąć o własne nogi.
ja: Z tego się wyrasta.
X: A gdzie tam, od zawsze tak ma. Ciągle mu się coś przydarza.
ja: Skoro teraz ma pecha, to w przyszłości będzie miał szczęście. W przyrodzie musi być równowaga.
X: Raczej nie, on ma to po mnie i już tak będzie miał.

i tego się trzymajmy!

Najlepszym sposobem żeby przekazać dzieciom
nasze największe wartości,
to być ucieleśnieniem tego, 
co najbardziej próbujesz im przekazać,
żyć tym samemu
i trzymać język za zębami.
                                 Dary codzienności, J. Kabat Zinn & M. Kabat-Zinn

do more of what makes you happy

…Przez wszystkie te lata, kiedy zajmowaliśmy się doradzaniem pacjentom na krawędzi życia, nigdy nie zdarzyło nam się słyszeć, by któryś narzekał na to, że nie znalazł czasu na dodatkową pracę. Żaden nie uważał, że byłby szczęśliwszy, mogąc więcej pracować. Ludzie patrzą na swoje osiągnięcia z dumą, ale też dociera do nich, że nie może to być ich całym życiem. Odkrywają też, że życie wypełnione pracą, bez ważnych wydarzeń osobistych, wydaje się puste i że co prawda ciężko pracowali, ale nie żyli naprawdę. Jak to się mówi: ‚Kto się nie bawi, a tylko pracuje, ten robi się nudny, radości nie czuje’. Prowadzi nudne życie, w którym brak równowagi.


Jesteśmy na tym świecie po to, by właśnie czuć radość i się bawić – i to przez całe życie. 

                          Lekcje życia E. Kubler-Ross, D. Kessler